Volgens haar was "Paul Scheffer altijd aanspreekbaar, als eerste burger, als raadsvoorzitter, als ambassadeur voor Harlingen, als netwerker, als pleitbezorger. Hij voerde actie tot in Den Haag om het streekziekenhuis open te houden, werkte mee aan de oprichting van het TIP toen het VVV strandde, was vurig pleitbezorger voor de verdiepte N31, voor de uitbreiding van de industriehaven, hij bezocht de plaatselijke bedrijven , zorgde voor het opstellen van een ambitieuze stadsvisie, haalde symposia naar de stad en feliciteerde en passant meer dan 30 echtparen met hun 60 of 65-jarig huwelijk".
Foto: Joachim de Ruijter
Ze hoopte “dat hij Harlingen trouw blijft en na vandaag – als ambteloos burger – blijft ijveren voor zijn woonplaats en haar inwoners.”
De nestor van de raad, Wiebe van Dijk voerde het woord namens de raad. Van Dijk zei dat “we even an ulkaar wenne moesten, maar dat ging wel aardig snel. Want buiten dat Paul wel een aardige jonge was, had hij aan Francien een skat van een vrouw an sien siede en das nooit weg. Je konden alles van Paul zegge maar ut was een harde werker. Hij deed, bij wieze van spreke, ‘s morgens ut licht an en ‘s avens as ie weg ging deed hij ut licht oek weer uut.”
Namens de raad bood Van Dijk een fraai tegeltableau aan van het stadhuis en een t-shirt net daarop "bedankt seun".
Als laatste kwam Paul Scheffer aan het woord. Hij wilde zijn toehoorders " niet vergasten op alle dossiers en projecten, positief of negatief, van de afgelopen zes jaar. Waarschijnlijk doe ik voorstanders te kort en sta ik anderen weer op de tenen", aldus Scheffer. "Ik heb mij als burgemeester ingespannen boven de partijen te staan en iedere Harlinger ter wille te zijn of een luisterend oor te bieden, als men iets op het hart heeft".
Paul Scheffer bedankte tot slot zijn vrouw Francien, zijn kinderen en de ambtelijke organisatie van Harlingen.
